Hennie Huizer – Fotografie: Johannes van Camp

Geef elkaar de ruimte en laat ieder in z’n waarde

Hennie en haar man deelden 17 jaar lang lief en leed met hun Marokkaanse buren. Zelfs nu ze alweer een tijd verhuisd zijn, ziet Hennie haar fijne, oude buurtjes nog vaak. Ze vertelt er graag over, omdat ze het jammer vindt dat mensen van buitenlandse afkomst vaak zo op hun tenen moeten lopen om maar aanvaard te worden.

“Alweer 31 jaar geleden kwamen er 3 Marokkaanse gezinnen in onze straat wonen. Ook in de appartementen kwamen steeds meer buitenlandse mensen. Daar zag ik in het begin best tegenop. Ik was bang om het sociaal contact te verliezen, want de vrouwen spreken meestal gebrekkig of geen Nederlands. Hoe moest dat nou?”

Tulband
In het begin had Hennie het er moeilijk mee. De nieuwe buurvrouw kon inderdaad geen Nederlands spreken, maar ze kon het wel prima verstaan. En de buurkinderen kwamen weleens aan de deur. “Nou, dan liet ik ze gezellig binnen om wat te drinken. En de buurman sprak wel Nederlands, dus dan maak je een praatje. Hij vertelde altijd hele verhalen. Zo ontstond het contact. In dat eerste jaar heb ik toen met Kerst tulband gebakken om samen met een leuk kaartje aan de buren te geven. Mijn man zei: ze vieren geen Kerst, waarop ik zeg: maar wij wel. En zo is onze band steeds hechter geworden.”

Open staan voor elkaar
Vanaf dat moment heeft Hennie het heel gezellig met de buurvrouw. Ze komen bij elkaar over de vloer, helpen elkaar en hebben het fijn. Ondanks de losse woordjes Nederlands van de buurvrouw kan Hennie haar prima verstaan. “Als je openstaat voor elkaar en ieder in z’n waarde laat, kan je prima samenleven. We respecteren hun manier van leven en geven hen de ruimte. Ook als ze bijvoorbeeld een keertje barbecueën en de rook onze kant op komt. Dat duurt ook niet de hele avond. Dan doe
ik de ramen even dicht totdat het klaar is.” “Er wordt zo snel iets geroepen over ‘die buitenlanders’. Over het algemeen is ieder mens hetzelfde, met zijn goede en slechte kanten. Je kan iemand niet op huidskleur of afkomst beoordelen of op iets waar je helemaal geen verstand van hebt.”

Elkaar begrijpen
Volgens Hennie draait het allemaal om begrip voor elkaar. Als je openstaat voor elkaar, leer je elkaar kennen en respecteren. “Op een gegeven moment wist ik dat hun dochtertje jarig was. Ik belde aan en ik gaf haar een cadeautje. Even later stond ze beteuterd weer voor de deur. Ze moest het cadeautje terugbrengen, want ze mocht het niet houden. Het was een barbiepopje en dat past echt niet in hun cultuur. Tja, dat had ik niet in de gaten. Nou, geen probleem, dan koop ik iets anders en hou daar een volgende keer rekening mee.”

Burendag
Op een gegeven moment organiseerden bewoners van buitenlandse afkomst de burendag. Of Hennie ook wil komen. “Ja, natuurlijk, gezellig. Wel bijzonder dat de mannen en vrouwen gescheiden zitten, maar goed, geen probleem. En alleen buitenlandse hapjes natuurlijk. Lekker, ook geen bezwaar.” Maar dan krijgt Hennie de vraag of zij de volgende burendag wil organiseren. Dat had ze graag willen doen, maar dan wel op de Nederlandse manier. “Ik wil best rekening houden met ieders eetgewoonte, maar ja, mannen en vrouwen apart zetten, dat gaat mij te ver. Ik vermoedde dat als ik dat niet zou doen, er niemand kwam. Dus toen heb ik die burendag maar niet gedaan.”

Bidden
Hennie komt nog vaak bij haar voormalige buren. Met haar oude buurjongen werkt ze nu toevallig als vrijwilliger samen in De Bannehof. “Ik ga weleens bij zijn schoonzus lunchen. Soms vraagt ze dan of ik het erg vind dat ze even naar boven gaat om te bidden. Nee, natuurlijk vind ik dat niet erg. Je moet doen wat je gewend bent. Andersom verwacht ik van een ander dat ik de ruimte krijg om te doen wat ik gewend ben. Zo leer je elkaar steeds beter kennen en er voor elkaar te zijn. Nu met de coronatijd krijg ik alle hulp van ze aangeboden. Iedere keer als ik wegga, benadrukken ze dat ik altijd kan bellen als er iets is of als de kinderen ergens mee kunnen helpen. En zo is het andersom ook. Daar ben ik heel blij om.”